Soms zijn er zo van die dagen dat alles al fout begint, dat je nattigheid voelt, het even vergeet en dan weer onvermijdelijk raakt, het stapelt zich op, en ondertussen denk je, en fabriceer je al de grootste demonen die eerst een duiveltje waren, het zelfvertrouwen raakt compleet zoek, en je krimpt met elke millimeter dat je zucht.
Vandaag was er zo één.
En het mag weer snel zon worden…
Dat ik dat ooit nog uit mijn strot kon knijpen dat ik de laatste Coldplay goed, maar dan wel degelijk zeer goed vind.
Ik hoor -elke keer weer- precies mijn gsm-ringtoon in “Plastic” van Portishead.
Bevreemdend.
Goeie vriend S. belde, ze waren aan het atomium en vroegen zich af of we thuis waren. Ja, dat waren we. Kom maar af. Drie uur later zaten S. en ik in de auto richting Charlerloi, voor ons het zicht van een nagelnieuwe GPS -rechtstreeks uit de Aldi-. De GPS liet het echter na 25 minuten afweten wegens een lege batterij, en dus moesten we op eigen kracht aan zaal Eden geraken. Geen probleem, we hadden nog tijd, en he kijk, wie rijdt er ons voorbij? Een auto vol dEUS-fans, opmerkelijk, volgen die handel! Eens in Charleroi valt mij de grauwheid op, de lelijkheid, de leegte. Die stad doet me niets. We stappen over een lange boulevard, langs cafés, brasserieën, woonhuizen, maar o zo ‘beuh’, ‘bah’, tot we arriveren bij Eden, een warempel mooi gebouw, gelegen op een zichtbaar ‘nieuw’ aangelegd pleintje. Er is al wat volk samengetroept, er wordt wat gerookt en gedronken. Een vrouw begint een scene te maken, ze had 4 tickets gereserveerd, en de toegang werd geweigerd. Ik weet niet precies of ze nuchter was, maar het was een getrek en geduw met de portier, zelfs de politie werd er bij gehaald. Iedereen zag de scene, en ook Mauro himself, die langzaam en relaxed Pawlowskiaans kwam aangesloft. Hij bekeek de menigte, de scene, zijn publiek. Niemand sprak hem aan, enkel hij en zijn concentratie was er. We rookten nog een sigaretje en gingen toen de Black Box Revelation bekijken, twee tieners, rammend op gitaar en drum. Man het was daar warm. Toch nog even naar buiten, nog wat vocht binnenslokken. Om iets na negen begroette Klaas Janszoons zijn -hoofdzakelijk- Franstalig publiek met een nobele ‘bonjour’, en iets nadien werd het concert ingezet. Stevig setje, met veel werk van ‘Vantage point’. Ik durf te zeggen dat ik hun vorige wat minder vond, maar deze beklijft weer. Ondanks de warmte en de uitverkochte zaal genoot ik. Enkel de niemendalletjes, zoals ‘The real sugar’ lieten me even afglijden, en gaven me de tijd om een verdwaald zweetdruppeltje op te vangen. We zagen ze zwoegen, weinig bindteksten, enkel ‘gààn’. Anderhalf uur later was ik blij dat ik weer wat lucht kon opsnuiven, zo doof als een pot.
S en ik stapten door de boulevard richting auto, en we voelden ons allesbehalve gerust. De beklemmende sfeer kwam door de plaatselijke bevolking, de vreemde etablissementen, de druggetekende bedelaars,…Geloof me, ik was blij toen we Brussel binnenreden. In de auto staken we nog een klein splifje op, en de avond was voorbij voor we het wisten.
Ik was klaarwakker.
Momenteel loop ik de voeten onder mijn lijf uit. Ik ben namelijk een soort beurs aan het organiseren voor de eerste keer in mijn leven. Wat zie ik binnenstromen? Het Kunstenloket, Design Vlaanderen, T-heater, Smart, VDAB, sessies over ‘leren solliciteren’, ‘de werking van auteursrechten’, ’startformaliteiten voor een Vrije Beroep’, de ‘zakelijke aspecten van het kunstenaarschap’, en ‘het statuut van de kunstenaar’. Allemaal vet interessant voor bepaalde doelgroepen. En nu hopen dat er volk komt opdagen.
Mijn slaapmodus is met name ‘hoog’, doch nog niet op ‘maximum’. Ik leer bij.
Over liefdes, kinderen, samenwonen, trouwen, huizen zoeken, omgevingsgeluiden en -geschreeuw, later defenitely meer.
Echt hoor!
Die zondag hadden C. en ik het plan opgevat om samen met twee goeie vrienden de Marollen te doorkruisen, met tussenstap aan de rommelmarkt, of de vlooienmarkt in de volksmond (maar ik krijg al jeuk bij die gedachte). Dat betekende onherroepelijk opstaan om 9 uur, omdat we een uur later hadden afgesproken. Dat is vroeg. En ik heb mij een paar keer afgevraagd in de metro wat ik in godsnaam op die moment deed. Maar goed, Brussel zien ontwaken is ook een mooi moment, dus gingen we dapper door. Eenmaal de vrienden gevonden ritsten we door de massa. Op het eerste zicht is die rommelmarkt al jaren hetzelfde. Enerzijds de plaatselijke autochtone (oudere) verkopers met hun oud bestek en glazen, anderzijds de allochtone verkopers die grappig genoeg de halve inboedel van de oude Belgische generatie verpatst. Hoe ze eraan komen, ik vraag het mij al niet meer af. Op een bepaald moment past de vriendin van C. een schoen en komen er twee mannen dichter bij ons staan. ‘t Werd een beetje storend omdat ze met hun rug naar ons stonden en we zodoende minder ruimte om te staan kregen. De schoen stond haar wel, dus waren we druk bezig met onderhandelen over de prijs -wat een heuse sport is daar-. Op dat moment draaide ik m’n hoofd even naar links en vlak voor mijn netvlies zag ik een hand uit de zak van C. komen, mét portefeuille. Mijn hand schoot uit, snokte de portefeuille weer uit zijn hand, en riep -ook uit shock waarschijnlijk- nogal luid ‘allez godver** man!’. De man deinst achteruit, kijkt me aan alsof ik de dief ben, en scandeert dat ik niet zo moet roepen. Ik wist niet meteen wat daarop te zeggen eigenlijk, en gebaar van ongeloof. Het leek alsof in die 20 seconden niets werd gezegd, alsof het ijzig stil was, alsof het rumeur van de drukte weggeëbt was. Nadien kwam het geluid weer stilaan terug, en stapten we even de markt af. Maar we mochten de pret niet laten drukken door het euvel, en even later was ik de gelukkige eigenaar van een authentieke whiskykaraf met 4 bijhorende glazen. Zo eentje uit Dallas, waar Sue-Ellen zich aanzette van het moment dat ze in beeld kwam. ‘t Kan ook Dynastie geweest zijn. Van 40 euro naar 15, geef toe dat ik m’n best gedaan heb.
Even later gingen we tapas eten, ergens op de Hoogstraat, schuimden we de antiekwinkels af, en kwamen zo geleidelijk aan in het centrum alwaar we een koffiebreak hielden in El Metteko, Spaans ’stadscafé’. Die dag is gelukkig niet verneukt geweest. Maar het had anders kunnen lopen.
